Trombon, madeni nefesli çalgılar arasında ses yüksekliğini piston ya da valfle değil, borunun uzunluğunu sürgüyle değiştirerek elde eden yaygın tek üyedir.
Bu yapı, çalgıya iki belirgin özellik kazandırır. Birincisi, perdeler arasında sürekli geçiş yapabilmesidir; sürgü kaydırıldığında ses kesintisiz olarak yükselir ya da alçalır. İkincisi, perdelerin sabit olmamasıdır; her konumun tam yeri kulakla bulunur.
Aile birkaç üyeden oluşur. Tenor trombon en yaygın kullanılan üyedir. Bas trombon daha geniş çaplı ve daha pes seslidir; genellikle ek valflerle donatılır. Alto trombon daha küçüktür ve tiz dağarda kullanılır.
Bazı tenor trombonlarda ek bir valf bulunur; bu valf, sürgüyle ulaşılamayan bazı sesleri mümkün kılar ve uzun geçişleri kısaltır.
Çalgı, gövde çapı ve çan genişliği bakımından farklı ölçülerde üretilir; dar çaplı modeller daha net, geniş çaplı modeller daha dolgun bir ton verir.
Derslerimizde çalgı seçimi öğrencinin dağarına ve ölçüsüne göre yapılır.